itiraf

birbirimizi kandırmayalım.

tüm yaşadığın, kendini yaşamaya zorladığın hikayelerin hepsi yalnızca o ''son'' sahneyi görmek için. 

bitişler can yakar, ve sen acıyla büyümeyi, kendince olgunlaşmayı, ''yaşadım'' demeyi seviyorsun.

bitişler zordur, ve sen kolay elde edebildiğin zaferlerin seni yüceltmeyeceğini, ancak kendinle ve diğerlerinin doğrularıyla savaşarak zoru elde edebileceğini biliyorsun.

bitişler sorgulatır, ve sen hayatı ve sana sunduklarını sorguladıkça bambaşka çizgilerde yürüdüğünü görerek kendini farklı ve mutlu hissediyorsun.

bitişler cesaret ister, ve sen başa çıkamadığın her savaştan kaçıp yepyeni, alışılmadık, daha önce yürümediğin yollara adım attığında kendini olabileceğinden daha cesur görüyorsun.

bitişler yalnızlaştırır, ve sen yalnız kalmak istemediğin halde henüz bulamadığın ve ancak kendinle tamamlayacağın eksik parçaları bulmak için kendini sonlara mecbur hissediyorsun.

ve en önemlisi;

bitişler yeni başlangıçlar demek, ve sen içten içe ümit etmeyi kesemiyorsun.