dua.

7 rakamını sevmiyorum. o günden de, aydan da, yıldan da nefret ediyorum. 

''07.07.07'' 
böyle günlerde genelde mucize beklenir, gerçekleşir mi bilmem, ben mucizelere inanmıyorum diye mi geldi o gün o haber acaba?

gerçi sen ''bundan da öğrenilecekler var, olması gerekiyormuş.'' diyorsun, zaten var olan mükemmelliğini tanrısallaştırmak için sanki.

üzülüyorum. korkuyorum da. sonra benden bekleyebileceğin belki tek şeyi gerçekleştiremediğim, senin gibi biri olamadığım, ve artık istesem de olamayacağım için kendime kızıyorum. en çok da korkuyorum. ya gidersen? şimdi? her şey böyleyken?

gitme ihtimalini düşünürken bile nefesim daralıyor. ''çok erken'' diyorum, hoş hiçbir zaman vakti geldi diyemem ki.

tam 4,5 yıldır senin için, varlığından emin olamadığım tanrıya her gün dua ediyorum. oradaysa, duyuyorsa, en masum dualarımı kabul eder diye. ne pahasına olursa olsun.

ve eğer oradaysa, duyuyorsa, bu kadar adaletsiz davranmamalı, senin gibi biri için, tüm bunlar fazla. 

çok erken.