ben değiştim. senin sayende, veya yüzünden. bilmiyorum.
seninle ilk tanıştığım zamanki kadar mutsuz, umutsuz, yılgın değilim; seninleyken olduğum kadar mutlu, umutlu, güçlü olamasam da.
eskisi gibi cesur değilim, sana koştuğum gibi gözümü kapayıp koşmuyorum artık inandığım şeylere. ama seninleyken korktuğum kadar korkmuyorum kaybetmekten. ''ne olabilir?'' diyorum, ''bak her şeyle başa çıkabiliyor insan.'' üzülmek eskisi gibi ürkütmüyor. nasıl olsa geçiyor. her şey olması gerektiği noktaya varıyor; ama geç, ama erken.
''zaman'' demiyorum artık. seninleyken olduğum kadar sabırlı değilim. ama ''yarın''lara ertelememeyi öğreniyorum. ne söylenecekse, ne yapılacaksa; olması gereken zamanda, hırpalamadan, kırmadan, inceltmeden söylemeyi, yapmayı öğreniyorum.
artık eskisi gibi kolay kolay fedakarlık yapamıyorum. bir çeşit pazarlığa dönüştü içimde. ''karşılıksız'' kelimesini sempatik bir kelime gibi görmüyorum artık. ama kendimden eskisi gibi ödün vermiyorum. prensiplerimle, değerlerimle, doğrularımla olduğum gibi ayakta durabiliyorum. ama doğru, ama yanlış. kimlik kargaşası yaşamadan ''buyum'' diyebiliyorum.
risk almak cazip gelmiyor artık. belki monotonlaşıyorum hep sağlam adımlar atmak uğruna. ama kaygılarım, pişmanlıklarım yok denecek kadar az oluyor. gece kafamı yastığa koyduğumda ''keşke'' demiyorum çoğu zaman. netlik mutlu ediyor beni.
bak o eskiden gülüp geçtiğim klişe itiraflar nasıl samimi geliyor şimdi. yaşanabilirliği, olasılıkları, her şeyin mümkün olduğunu görüyorum, olgunlaşıyorum belki. ama bu yüzden şaşırtmıyor beni bazı şeyler eskiden olduğu gibi. öyle heyecanlı değilim, hep iyi ya da kötü bir şeylere hazırlıklıymışım gibi.
neticesinde değiştim. senin sayende, veya yüzünden. iyisini kötüsünü sorgulamıyorum. birlikte bir şeyleri değiştirebilmiş olmaktan daha değerli ne olabilir zaten, geriye ne kalıyor ki? reddetmiyorum, karşı koymuyorum, ''unuttum'' diye ya da diyerek mazimi yok saymıyorum; insan değişiminin, dönüşümünün hikayesini neden unutmak istesin ki?
teşekkür etmeyi öğreniyorum bir de. sayende ya da yüzünden, bilmiyorum ama, ''teşekkür ediyorum.''
seninle ilk tanıştığım zamanki kadar mutsuz, umutsuz, yılgın değilim; seninleyken olduğum kadar mutlu, umutlu, güçlü olamasam da.
eskisi gibi cesur değilim, sana koştuğum gibi gözümü kapayıp koşmuyorum artık inandığım şeylere. ama seninleyken korktuğum kadar korkmuyorum kaybetmekten. ''ne olabilir?'' diyorum, ''bak her şeyle başa çıkabiliyor insan.'' üzülmek eskisi gibi ürkütmüyor. nasıl olsa geçiyor. her şey olması gerektiği noktaya varıyor; ama geç, ama erken.
''zaman'' demiyorum artık. seninleyken olduğum kadar sabırlı değilim. ama ''yarın''lara ertelememeyi öğreniyorum. ne söylenecekse, ne yapılacaksa; olması gereken zamanda, hırpalamadan, kırmadan, inceltmeden söylemeyi, yapmayı öğreniyorum.
artık eskisi gibi kolay kolay fedakarlık yapamıyorum. bir çeşit pazarlığa dönüştü içimde. ''karşılıksız'' kelimesini sempatik bir kelime gibi görmüyorum artık. ama kendimden eskisi gibi ödün vermiyorum. prensiplerimle, değerlerimle, doğrularımla olduğum gibi ayakta durabiliyorum. ama doğru, ama yanlış. kimlik kargaşası yaşamadan ''buyum'' diyebiliyorum.
risk almak cazip gelmiyor artık. belki monotonlaşıyorum hep sağlam adımlar atmak uğruna. ama kaygılarım, pişmanlıklarım yok denecek kadar az oluyor. gece kafamı yastığa koyduğumda ''keşke'' demiyorum çoğu zaman. netlik mutlu ediyor beni.
bak o eskiden gülüp geçtiğim klişe itiraflar nasıl samimi geliyor şimdi. yaşanabilirliği, olasılıkları, her şeyin mümkün olduğunu görüyorum, olgunlaşıyorum belki. ama bu yüzden şaşırtmıyor beni bazı şeyler eskiden olduğu gibi. öyle heyecanlı değilim, hep iyi ya da kötü bir şeylere hazırlıklıymışım gibi.
neticesinde değiştim. senin sayende, veya yüzünden. iyisini kötüsünü sorgulamıyorum. birlikte bir şeyleri değiştirebilmiş olmaktan daha değerli ne olabilir zaten, geriye ne kalıyor ki? reddetmiyorum, karşı koymuyorum, ''unuttum'' diye ya da diyerek mazimi yok saymıyorum; insan değişiminin, dönüşümünün hikayesini neden unutmak istesin ki?
teşekkür etmeyi öğreniyorum bir de. sayende ya da yüzünden, bilmiyorum ama, ''teşekkür ediyorum.''
